2007/Apr/23

You'll never walk alone.


Pairing: Tenjou x Kazamatsuri
ตั้งใจว่าจะไม่ให้มันมีเรทนะคะ แล้วก็ดูจากที่แต่งแล้ว
อาจจะมีให้จิ้นนิดหน่อยแต่แทบจับความวายไม่ได้เลยก็ได้มั้ง...


'ไปเยอรมันกันเถอะ'

เสียงของพี่โคที่วิ่งเข้ามาหาผมยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหู

'คุณมัทสึชิตะกับคุณไซออนจิช่วยหาหมอที่จะรักษาเข่านายได้แล้วล่ะ!
ฉันเช็คดูทางอินเตอร์เน็ตแล้วเป็นหมอคนเดียวกันด้วย'

'ฉันก็จะไปเป็นเพื่อนนายเอง! ต้องหายแน่! พยายามเข้าละ'

......................

เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลใส่เสื้อตัวหนากำลังนั่งลงรอขึ้นเครื่อง
ด้วยส่วนสูงที่ดูเหมือนจะต่ำกว่ามาตรฐานจึงทำให้เด็กคนนี้เหมือนเด็กประถม
เขานั่งรอเที่ยวบินอย่างสงบ มือเรียวโอบล้อมลูกบอลที่เต็มไปด้วยคำอวยพรอย่างทนุถนอม

...ลูกบอลที่ทุกคนเขียนให้สำหรับการทำแฮททริคครั้งแรก...

วันนี้เป็นวันที่จะไปเยอรมัน
พี่โคจัดการเรื่องของที่นี่เสร็จเรียบร้อยแล้ว

มิซึโนะกับคุณชิเงะก็บอกลาไปแล้ว....

นิ้วเรียวเลื่อนลงไปลูบแผลที่เป็นรอยเย็บบริเวณเข่า คาซามัทสึริรู้สึกใจสั่น

...ต้องหายสิ!...

เด็กชายเม้มปากแน่น ...สัญญากับคุณชิเงะไว้แล้ว..

'รีบๆกลับมาแข่งต่อเกมที่เหลืออยู่กันเร็วๆก็แล้วกัน'

....คุณชิเงะ....

"....โช...โช..!!!"

เสียงเรียกจากพี่ชายทำให้สติของคาซามัทสึริกลับมาอีกครั้ง

"พี่โค..?"

"เป็นอะไรรึเปล่า?" ชายหนุ่มผมทองถามอย่างเป็นห่วง มือใหญ่เลื่อนไปกุมมือที่สัมผัสลูกบอลของอีกฝ่าย


....และสัมผัสความเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง
ชายหนุ่มชะงักค้างไปครู่หนึ่ง


คาซามัทสึริรู้สึกตัวจึงรีบเอามือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย ก่อนจะเค้นเสียงแห้งอย่างยากลำบาก
"ผมไม่เป็นไรหรอกครับ..."

รอยยิ้มบางๆถูกฉาบบนใบหน้าหวาน "ไม่ต้องห่วง"

"...." โคได้แต่มองน้องชายอย่างห่วงใย ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ เขาค่อยๆประคองคาซามัทสึริไปบนเครื่อง
เพราะห่วงว่าจะล้มลงกลางทาง

"พี่โคครับ....ผมพอจะเดินเองได้-"

"แล้วถ้าเกิดโดนชนกระเด็นแบบคราวที่รร.จะว่าไง?" หนุ่มผมทองเลิกคิ้ว "ถ้าไม่ได้ฟูจิมูระคุงเค้าช่วย..."

"...คุณชิเงะบอกพี่เหรอครับ?"เด็กชายถามสวนอย่างตกใจ
"เรื่องแค่นั้นแท้ๆ...."

โคหันมองสวนอย่างอารมณ์ขึ้นเพราะคำพูดของ คาซามัทสึริ โช ผู้เป็นน้องชาย
"เลิกพูดอย่างนั้นสักที...!"

...เขารู้สึกถึงความหวาดกลัวในตัวน้องชายตอนที่สัมผัสมือ...

"นายไม่ได้เป็นภาระให้ใครทั้งนั้น..!ที่ฉันพามาเพราะ...ฉันอยากเห็นรอยยิ้มที่สดใสของนายอีกครั้ง

ไม่อยาก....ให้นายต้องถูกพรากอะไรไปอีกแล้ว.."



"พี่โค..."
คาซามัทสึริเอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบา เขารู้ว่าทุกคนห่วงใยเขามากแค่ไหน

"ขอบคุณนะครับ..."



...ผมดีใจ...ที่มีพี่เป็นพี่ของผม...

ทั้งคู่นั่งลงเงียบๆบนเครื่องโดยสาร

...ต้องรออีกนานแค่ไหน?
..ต้องรักษาถึงเมื่อไร..?

...ไม่มีใครรู้....

ได้แต่เพียงรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาด้วยความห่วงใยของอีกฝ่าย
คาซามัทสึริปรือตาลงช้าๆ ก่อนจะผลอยหลับไปในที่สุด

^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-^*-

......

...........

................

..........................


ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
 
...นี่เรา.. กำลังเลี้ยงลูกอยู่อย่างนั้นเหรอ?
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆกว้างขึ้น

โกล์อยู่ด้านหน้าแล้ว
สัมผัสจากสนามหญ้าอันคุ้นเคย
กลิ่นของสายลม

คาซามัทสึริเลี้ยงลูกฟุตบอลต่อไป เขาเป็นกองหน้าในนัดแข่งกับคุณชิเงะ
จะต้องยิงประตูให้ได้ !
ขณะที่จะยกขาขึ้นเตะนั้นเอง...


กร๊อบ!


เสียงอะไรบางอย่าง---หัก----


เสียงนั้นยังคงก้องสะท้อนในหัวกลับไปมาไม่หยุด

...ขา...ก้าว-ไม่ออก...

เด็กชายร่างเล็กล้มลงท่ามกลางความตื่นตะลึงของคนทั้งสนาม
ดวงตาสีน้ำตาลมะฮอกกานีคล้ายอัญมณีน้ำงามมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
ซึ่งเคยสว่างสวยงาม แต่ว่าวันนี้กลับมืดครึ้มจนดูน่าขนลุกราวกับวันพายุเข้า

แย่ชะมัด
 
ท้องฟ้า...มืดไปหมด...

--------------ไม่เห็นแสงสว่างเลย---------------



ภาพทั้งหมดดับวูบลง

"โช...โช..เป็นอะไรหรือเปล่า?"

เสียง..ของพี่โค?
ดวงตาสีน้ำตาลกระพริบถี่เพื่อปรับแสง ก่อนจะเบิกกว้างเมื่อเห็นหน้าพี่ชายอยู่ใกล้
"พี่...โค"

....ที่นี่...สนามบิน....?
...นี่เราลงจากเครื่องตอนไหนเนี่ย?

หมับ

ร่างเล็กถูกดึงตัวเข้ามากอดโดยผู้เป็นพี่ชาย "นาย....เพ้อ....แล้วก็ร้อง"โคพูดขณะลูบศีรษะของน้องชายของตนราวกับกำลังปลอบเด็กที่ตื่นจากฝันร้าย

"พี่เป็นห่วง...รู้ไหม?"


เด็กชายค่อยๆเผยยิ้มละไม

"...ขอบคุณครับ"

หลังจากนั้นคาซามัทสึริก็พยายามผละออกจากอ้อมกอดนั้น ความจริงเขาอยากอยู่อย่างนั้นนานๆ...



แต่นี่มันกลางสนามบินนะ!
ดูเหมือนพี่โคจะหอบเขาลงมาขณะหลับอยู่
แถมคนยังมองกันให้พึ่บพั่บ ใบหน้าของผู้บาดเจ็บแดงระเรื่อ "พี่โค๊...ผมอายนะ"

"อื๋อ..."พี่ชายจอมรู้ตัวช้าหันมองไปรอบๆแล้วค่อยๆคลายอ้อมกอด ก่อนจะเขยิบที่ให้คาซามัทสึรินั่งข้างๆ

"ขอบคุณครับ..."เด็กชายขอบคุณไปตามความเคยชิน

"ฝันร้ายเหรอ?" ชายหนุ่มผมทองยิงคำถามทันทีหลังที่เขานั่งลง
คาซามัทสึริชะงักไปชั่วครู่ เขาค่อยๆผ่อนลมหายใจ เหงื่อไหลออกมาจากรูขุมขนราวกับจะทำให้เด็กชายร่างเล็กต้องอาบน้ำใหม่ก็มิปาน
แต่อากาศที่นี่มันหนาว อีกไม่นานของเหลวที่ถูกระบายออกมาคงระเหยแห้งไป

"...อื้อ.."เด็กชายผู้มีผมสีน้ำตาลเข้มพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหันไปยิ้มอย่างสดใสให้อีกฝ่าย
"แต่ว่าพี่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ...ผมไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรจริงๆ"


"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆก็ดีสิ...."
ผู้มีศักดิ์สูงกว่าพึมพำเบาๆกับตนเองแล้วถอนหายใจ "โทษทีนะ....ที่ต้องให้มารอทั้งๆที่ถึงแล้วแบบนี้"
เขาหยุดดูปฏิกริยาโต้ตอบของน้องชายที่มองมางงๆ
"พี่น่ะ...จะทำอะไรก็ทำได้ทุกอย่างแต่ดันทำไม่เก่งซักอย่าง....เราก็เลยต้องรอล่ามเพราะเรื่องภาษาเยอรมันนี่แหละ"
เขาอธิบาย ก่อนจะเอนตัวลงบนเบาะเพื่อพักผ่อน

"แล้วพรุ่งนี้...เราจะไปหาหมอรักษาขานายกัน!"



.... 2 ชั่วโมงผ่านไป


ไวเหมือนโกหก...

"เรารอมาร่วมๆสองชั่วโมงแล้วนะเนี่ย...."โคเสยผมสีทองที่ปรกหน้าอย่างหัวเสีย

"ก็ลองติดต่อเค้ามาสิครับ...เผื่อเค้าลืม"คาซามัทสึริเสนอ

"ก็ดูท่าจะใช่...ความจริงหมอนี่เป็นงี้ประจำ...มาสายเสมอ....." คนที่นั่งข้างๆยักไหล่ ดวงตาของโคมองไปที่พื้นเบื้องหน้าที่สะอาดตาแล้วถอนหายใจ


"...........เป็นเพื่อนสนิท...ที่ใช้ไม่ได้เลยใช่มั้ยล่ะ?"




โป๊กกกกกกกกกกกกก


"หนอย!!..แกว่าใครใช้ไม่ได้ฟะ?ไอ้โค!!" โครู้สึกถึงมือที่จู่ๆก็กระแทกลงมากลางศีรษะ
แล้วเปลี่ยนมาล็อคคอ
ผู้ที่ถือวิสาสะคือชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับโค
แต่มีผมสีเขียวอ่อนซอยสั้นกับดวงตากลมโตสีเขียวเข้มดูเป็นผู้ใหญ่
เขาอยู่ในชุดเสื้อสเว็ตเตอร์สีขาวกับกางเกงยีนส์ดูทมัดทะแมง

"ปล่อยก่อน!!หายใจ..มะ...ออก"

"วู้...เล่นไม่'หนุกเลย"ชายหนุ่มปล่อยมือจากเพื่อนสนิทที่แทบเอาชีวิตไม่รอด
"ช้านิดช้าหน่อยอย่าว่ากันเลยน่า...โค"

"ช้าหน่อยบ้านแกสิ" โคที่สูดอากาศเข้าเต็มปอดสลับกับไอค่อกๆแค่กๆหันมาค้อนวงโต
"ถ้าฉันพูดภาษาเยอรมันเป็นมากกว่านี้...อย่าหวังเลยว่าฉันจะรอแกอยู่นี่"

"เอาน่าขำๆ" คุณเพื่อนสนิทสุดแสนดียังอุตส่าห์ปั้นหน้ายิ้มแป้น แล้วโบกมือพั่บๆ
ส่วนคาซามัทสึริก็นั่งมองคู่หูเพื่อนซี้ฟื้นฟูความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น(?)

"พี่โคครับ...."เสียงใสเรียกความสนใจจากทั้งคู่

"หือ..แล้วเจ้าเปี๊ยกนี่.....?"

'พี่ชาย'ยิ้มปรี่แล้วกระแอมกระไอเล็กน้อยก่อนจะแนะนำคาซามัทสึริให้กับเพื่อน

"นี่คาซามัทสึริ โช น้องชายของฉันเอง"

เด็กชายร่างเล็กยิ้มให้ แล้วค้อมตัวลง "สวัสดีครับ"
คาซามัทสึริรู้สึกเมื่อยหลังจากที่ต้องนั่งรอมานาน เขาจึงใช้นิ้วมือนวดบริเวณกล้ามเนื้อเบาๆ

"ฉันฮิโรยูคิ มาโมรุ ยินดีที่ได้รู้จัก "ชายหนุ่มผมเขียวยิ้มละไม "แล้วอยู่ป.อะไรแล้วล่ะ?"

อึก

คำถามนั้นทำให้คาซามัทสึริสะอึกเบาๆ ใบหน้าขาวผ่องเริ่มกลายเป็นสีแดงเรื่อๆ
ขณะที่โคหัวเราะออกมาอย่างอดจะกลั้น
"ฮ่ะๆ...ขอโทษนะ..ฮ่าๆ..โช..."

"เอ๋??...อะไร?...ฉันพูดอะไรผิดเหรอ"มาโมรุหันมองทั้งสองอย่างงงงวย จนกระทั่งโชเอ่ยออกมาเอง

"ม.ต้นน่ะครับ...ฮิโรยูคิซัง"เด็กชายบอกอย่างขวยเขิน

....นี่ผมเหมือนเด็กประถมตรงไหนกันครับ?
โชครวญครางในใจ โดยลืมถามว่าตัวเองเหมือนเด็กมัธยมตรงไหน...

"อ้าวเรอะ...โทษที"มาโมรุเกาหัวแกรกๆ "..'โทษทีนา....เห็นตัวเล็กน่ะนะ"
ชายหนุ่มหันไปมองที่ทางออกสักพัก "ฉันขับรถมาเอง....ไปกันเถอะ"

"คะ..ครับ"คาซามัทสึริลุกขึ้นทำท่าจะยกกระเป๋า แต่ถูกโคปัดมือลง

"ไม่ต้องเลย...เดินคนเดียวคล่องแล้วรึไงเรา?" คุณพี่ชายว่าแล้วยกกระเป๋าสะพายและลากเองหมด

"เฮ้ยๆนายก็เหมือนกันแหละโค....มา..เดี๋ยวฉันช่วยถือเอง"มาโมรุเสนอความช่วยเหลือ ไม่เสนอเปล่า เขายังฉวยกระเป๋าไปอีกสองใบ

"ผมเอง-"

"ไม่ต้อง!...คนป่วยรักษาตัวเองให้ดีก็พอ" คู่หูเพื่อนซี้หันมาบอกพร้อมกัน แล้วหันมาสบสายตา

"..."

"...."

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ" ว่าแล้วก็ระเบิดหัวเราะทั้งคู่ โดยมีโชมองตาปริบๆ

"แหม...เจ้าเปี๊ยกอย่ามองงั้นซี่!"มาโมรุหันมาตบบ่าคาซามัทสึริอย่างเอ็นดู
"เดินตามพวกเรามาได้แล้ว"

คาซามัทสึริเดินตามโคและมาโมรุไปเรื่อยๆจนถึงรถของหนุ่มผมเขียว
ยานพาหนะที่จอดอยู่เป็นรถยุโรปคันสีดำ เจ้าของรถเปิดท้ายรถแล้วเอากระเป๋าวางลงไป
"โหยยย....หนักเป็นบ้าเลยอ่ะ...กะมาอยู่ทั้งปีเลยรึไง?"

"ก็ไม่รู้นี่นา...ว่าต้องใช้เวลารักษาเท่าไรน่ะ?"โคเอาของวางแล้วปิดฝากระโปรงรถ

"...."โชก้มมองเข่าของตน ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววที่ไม่อาจบรรยายออกมา ราวกับน้ำนิ่งที่คุกกรุ่น
นิ้วเรียวอดลูบไล้มันไม่ได้

...นั่นสินะ...ไม่รู้ว่าต้องรักษานานแค่ไหน?

ต้องพยายามอีกซักเท่าไหร...

"แต่ว่า....จะต้องรักษาหายแน่นอน!" เสียงของพี่ชายทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

"อื้อ..."
โชขานรับเบาๆพร้อมกับเผยรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่หยิบยื่นให้คนอื่นเป็นนิจ
พร้อมกับดวงตาที่มุ่งมั่น แม้กระทั่งมาโมรุก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ เขาทราบเรื่องจากโคแล้วตอนที่ถูกปรึกษา

...เป็นเด็กที่มีแววตามุ่งมัน...จริงๆ

....น่าสนใจ....


*****************************

****************

*******

**
โปรดติดตามตอนต่อไป
จบไป 1 ตอน ไม่รู้ถูกใจกันรึเปล่า
ฮิโรยูคิ มาโมรุนี่เป็นออริจินัลนะคะ อยากให้โผล่มาเป็นเพื่อนกับโค
ไม่รู้จะมีกี่ตอนดูแล้วน่าจะประมาณ 3 ตอนจบนะคะ(ไม่แน่ใจ= =")
ช่วยกันติชมด้วยนะคะ


edit @ 2007/04/23 18:45:44

Comment

Comment:

Tweet


Some time ago, I really needed to buy a good car for my organization but I didn't earn enough cash and couldn't buy anything. Thank goodness my father suggested to get the <a href="http://goodfinance-blog.com/topics/home-loans">home loans</a> at trustworthy bank. Thus, I acted that and used to be happy with my short term loan.
#8 by Barbra25Terrell (94.242.214.7) At 2011-12-07 14:46,
แต่งได้น่ารักจังเลยคะ
เราก็ชอบเรื่องนี้สุดๆเลย
โช น่ารักกับทุกคน
ซารุเลยจิ้นไปทั่วเลย 555

พยายามต่อไปนะ ^^
#7 by ppg At 2010-03-13 17:04,
You'll never walk alone
<< คล้ายๆสโลแกนสโมสรฟุตบอลสโมสรหนึ่ง หุๆ

ฟิค whistle มันเกิดขึ้นจนได้! อั๊งส์ค่ะ
ชอบภาษาเขียนแบบนี้จังค่ะ
#6 by atom At 2007-07-15 01:44,
เฮ้~ น้องท่อกัลบมาแล้วจ้า
ค่ายหนุก+เหนื่อยมากๆ

ยังไงน้องท่อต้องขอโทษพี่ๆน้องๆ กรมท่า-ขาว มาณที่นี้ก็แล้วกัน
ที่น้องท่อไม่สบาย เลยไม่ได้ลงแล๊ป
ขอโทษด้วยนะก๊ะ


แวะมาเยี่ยมเยียนค่ะ
#5 by ป้า ท่อ At 2007-04-28 21:37,
(( แปะๆ )) เขียนดีจังครับ อยากเขียนให้ได้แบบนี้บ้างจัง
แล้วก็ขอบคุณเรื่องที่มาช่วยแก้ไวยากรณ์ให้นะคับ ขอบคุณ
#4 by ~hiromu_san~ At 2007-04-25 23:57,
ให้ตายเถอะ!เมลิซ่า ที่พิมพ์ไว้หายหมดเลยT^T

คุณAttention please!: เราก็ชอบฟูวะเหมือนกัน
แต่ไม่รู้จะให้เจ้าหนุ่มโผล่มาตอนไหนดีน้อ
คงต้องรอเรื่องต่อไปหรืออาจจะตอนต่อไป..แล้วแต่อารมณ์คนแต่ง= ="
คุณMaya Testa Jule: เราเองก็แอบอิจฉาคนมุงเหมือนกันค่ะ
อยากร่วมมุงบ้าง55+

ขอบคุณทุกคอมเม้นนะคะ ที่เสียสละเวลามาอ่านค่ะ
#3 by ★*:=:ฌรัลชา:=:*★ At 2007-04-24 20:47,
โอ้วว วิสเทิล ไม่มีฟูวะที่รักของเราโผล่มามั่งเหรอ อิอิ
#2 by Attention please! At 2007-04-24 16:07,
กลางสนามบิน
#1 by Maya At 2007-04-24 10:47,

ฌรัลชา(จุนกิ)
View full profile